ของเล่นตุ๊กตาจิ้งจก

คำจำกัดความทางสัณฐานวิทยา: ต้องเป็นจิ้งจก

นี่คือขอบเขตพื้นฐานที่ทำให้ของเล่นแตกต่างจากตุ๊กตา เช่น "หมี" "กระต่าย" และ "ไดโนเสาร์"

การยึดสายพันธุ์: จำเป็นต้องมีลักษณะทางกายวิภาคที่ชัดเจนของกิ้งก่า รวมถึงแต่ไม่จำกัดเฉพาะ: ลำตัวแบน กลุ่มอาการสี่เท้า (โดยปกติจะมีนิ้วเท้าห้านิ้วที่ส่วนหน้าและนิ้วเท้าห้านิ้วที่แขนขาหลัง ไม่สามารถจับได้เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) หางยาว (โดยปกติจะมีความยาวมากกว่าครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว) หัวรูปสามเหลี่ยมหรือรูปร่ม

สิ่งของที่ยกเว้น: เฉพาะผิวหนังคลานแต่มีลำตัวทรงกระบอก (คือจระเข้) หางจิ้งจกแต่ยืนและเดินได้ (คือมังกรรูปมนุษย์) ตุ๊กตา Lizard จะต้องรักษาท่าทางทางชีวภาพในการคลานหรือปีนเขา

คำจำกัดความของวัสดุ: ต้องเป็นผ้าที่หรูหราและวัสดุไส้

นี่คือขอบเขตทางกายภาพที่แตกต่างจาก "โมเดลเรซิน" และ "ของเล่นยาง"

วัสดุหลัก: ชั้นนอกเป็นผ้ากำมะหยี่ถัก (ตุ๊กตาสั้น ตุ๊กตายาว ฟลีซ ผ้าพิมพ์ลายนูน ฯลฯ) และชั้นในเต็มไปด้วยเส้นใยโพลีเอสเตอร์ (ผ้าฝ้าย PP) ผ้าฝ้ายหน่วยความจำ หรืออนุภาคทางชีวภาพ (น้ำหนักที่เพิ่มขึ้น)

มาตรฐานความนุ่มนวล: ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปจะต้องสามารถเสียรูปได้เมื่อถือและกดด้วยฝ่ามือ และมีความเร็วในการเด้งกลับช้า สิ่งของที่แข็งและงอไม่ได้นั้นเป็นของรูปปั้น ไม่ใช่ตุ๊กตา

คำจำกัดความของฟังก์ชัน: โดยมีมิตรภาพทางอารมณ์เป็นจุดประสงค์หลัก

นี่คือขอบเขตคุณค่าที่แยกความแตกต่างจาก "ตัวอย่างการวิจัยทางวิทยาศาสตร์" และ "สัตว์เลี้ยงปีนเขาที่มีชีวิต"

คุณลักษณะที่ไม่มีชีวิต: มันเป็นผลิตภัณฑ์เทียมและไม่มีความสามารถในการเผาผลาญ การป้องกัน หรือการโจมตี

พาหะทางอารมณ์: จุดประสงค์หลักคือการสวมกอด สัมผัส และจัดแสดงเพื่อการดู ไม่ใช่เพื่อการสังเกตทางวิทยาศาสตร์หรือการจำลองทางนิเวศวิทยา

กิ้งก่าเป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อย Lacertilia ในอันดับ Reptiliformes และเป็นสมาชิกในวงศ์นี้ทั้งหมด ยกเว้นงู

นี่เป็นกลุ่มที่ใหญ่และหลากหลายมาก เพื่อให้เข้าใจอย่างแท้จริงว่ากิ้งก่าคืออะไร จำเป็นต้องแยกย่อยมิติทั้ง 5 ดังต่อไปนี้:

1. เอกลักษณ์หลัก: ไม่ใช่สัตว์ตัวเดียว แต่เป็นครอบครัวใหญ่
กิ้งก่าเป็นกลุ่มพาราฟิเลติกในอนุกรมวิธานทางชีววิทยา (ไม่รวมทายาทของบรรพบุรุษร่วมกัน เนื่องจากงูถูกจำแนกแยกกัน)

สายพันธุ์ที่รู้จัก: ด้วยจำนวนมากกว่า 7,000 สายพันธุ์ทั่วโลก จึงเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีจำนวนมากที่สุด

ช่วงขนาดลำตัว: ตั้งแต่ตุ๊กแกแคระนามิเบียที่สามารถยืนได้ด้วยปลายนิ้ว โดยมีความยาวลำตัวเพียงไม่กี่เซนติเมตร ไปจนถึงมังกรโคโมโดที่มีความยาวมากกว่า 3 เมตร และเป็นนักล่าอันดับต้นๆ

ตัวแทนทั่วไป: ตุ๊กแก (ยามพระราชวัง), กิ้งก่าสิงโตแผงคอ, อีกัวน่าสีเขียว, กิ้งก่า, มังกรหิน, กิ้งก่ามีเขา, กิ้งก่าร่ม ฯลฯ

2. ลักษณะทางกายภาพ : ไม่ใช่ 'งูมีขา'
แม้ว่ากิ้งก่าจะมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับงู แต่กิ้งก่าก็มีลักษณะแข็งที่งูไม่มี:

เปลือกตา: กิ้งก่าส่วนใหญ่มีเปลือกตาล่างที่สามารถขยับได้ (ซึ่งสามารถกระพริบตาได้) ในขณะที่งูมีเยื่อโปร่งใสที่ไม่สามารถปิดได้ (ตุ๊กแกเป็นหนึ่งในไม่กี่ข้อยกเว้นที่ไม่มีเปลือกตา)

หู: มีรูหูภายนอกที่ชัดเจนทั้งสองข้างของศีรษะ ซึ่งสามารถได้ยินเสียงที่ลอยอยู่ในอากาศ งูไม่มีหูภายนอกและรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินเป็นหลัก

แขนขา: ส่วนใหญ่มีขาที่แข็งแรงสี่ขา (บางตัว เช่น งูและกิ้งก่า เสื่อมถอยและหายไปเพื่อปรับให้เข้ากับการขุดค้น แต่ยังคงมีแขนขาหลังที่มีโครงกระดูกหลงเหลืออยู่ในร่างกาย)

หาง: โดยทั่วไปมีความสามารถในการตัดและสร้างใหม่ได้เอง เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์นักล่า กระดูกสันหลังส่วนหางมีพื้นผิวที่แตกหักเป็นพิเศษ ซึ่งสามารถแยกออกและกระเด้งอย่างต่อเนื่องเพื่อดึงดูดความสนใจ จากนั้นจึงสร้างหางที่สั้นลงซึ่งรองรับโดยกระดูกอ่อนขึ้นมาใหม่

3. กลยุทธ์การเอาชีวิตรอด: การที่เลือดเย็น-ไม่ใช่ข้อเสีย แต่เป็นการประหยัดพลังงาน-
เนื่องจากเป็นสัตว์เลือดอุ่น พวกมันจึงไม่ใช้พลังงานเพื่อรักษาอุณหภูมิของร่างกาย แต่อาศัยการควบคุมพฤติกรรม

อาบแดด: นอนบนโขดหินในตอนเช้าเพื่อดูดซับความร้อนและเพิ่มความคล่องตัว

การหลบหนีในฤดูร้อน: ซ่อนตัวในถ้ำหรือพื้นที่ทรายตอนเที่ยงเพื่อป้องกันความร้อนสูงเกินไป

ประสิทธิภาพการใช้พลังงาน: จิ้งจกต้องการอาหารเพียง 5% -10% ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดเท่ากัน มังกรโคโมโดกินควายหนึ่งครั้งและอยู่ไปหลายสัปดาห์โดยไม่กินอาหาร

4. โลกแห่งประสาทสัมผัส: โลกที่พวกเขาเห็นแตกต่างจากโลกของเรา

วิสัยทัศน์: กิ้งก่าจำนวนมาก โดยเฉพาะกิ้งก่ามีตาที่สามารถหมุนได้อย่างอิสระ 360 องศา โดยสังเกตเหยื่อที่อยู่ข้างหน้าและผู้ล่าที่อยู่ข้างหลัง บางชนิด เช่น ตุ๊กแกรายวัน สามารถแยกแยะรังสีอัลตราไวโอเลตและสื่อสารโดยการเห็นรูปแบบเรืองแสงบนผิวหนังที่มนุษย์ไม่สามารถมองเห็นได้

การรับรู้ทางเคมี: ลิ้นหายใจเข้าบ่อยครั้งและส่งอนุภาคกลิ่นจากอากาศไปยังอวัยวะ vomeronasal (อวัยวะของจาค็อบสัน) ที่ด้านบนของปากเพื่อวิเคราะห์ - พวกมันกำลัง "ชิม" กลิ่นที่อยู่รอบๆ